vrijdag 15 juni 2018

De droom


Laatst zag ik je weer. In een droom. Je stond op een afstandje naar mij te kijken. Je glimlachte, je bloosde, alsof het de dag van gisteren was.
De wind waaide speels door je haren. Je zachte huid was gebruind door de zon. Ik genoot van je zomersproeten. Je vond ze zelf nooit zo mooi. Weet je nog?
Ik herinnerde me het rode jurkje dat je droeg. Het was je lievelingsjurk, gekocht tijdens een onvergetelijke vakantie in Italië, alweer twee jaar geleden. Toevallig keek ik laatst nog naar de foto’s. Mijn God, wat waren we gelukkig! De toekomst lachte ons toe!
Je deed een paar stapjes naar voren. Ik schrok, mijn hart bonsde bijna uit mijn borstkas, snel deed ik een stapje terug. Gek eigenlijk, maar ik meende zelfs eventjes je geur te ruiken.
Ik haalde diep adem. Voorzichtig noemde ik je naam. Die naam, wanneer had ik die ook maar weer voor het laatst uitgesproken?
Ik kon het gewoonweg nooit. Ik durfde het niet. Het koste zoveel energie. Net zoals ik nadien ook nooit meer op jouw kamer was geweest. Ik was er gewoonweg niet toe in staat. Bang voor de confrontatie? Ik had werkelijk geen idee!
En nu, ineens, stond je daar; zo levendig en zo echt. Aarzelend stak ik mijn hand uit. Ik wilde je aanraken, je voelen. Het liefst wilde ik je omhelzen en je nooit meer loslaten. Ik wilde je vertellen dat je nergens bang voor hoefde te zijn, dat ik er altijd voor je zou zijn; maar de woorden bleven steken ergens achter in mijn keel.
Je doorbrak mijn stilzwijgen met de vraag of ik gelukkig was.
Ik aarzelde. Ik durfde je niet te vertellen over mijn depressiviteit. Bang dat ik me schaamde en dat jij dat niet begreep. Je was nog maar zeven. En ik wilde je niet nog eens met al mijn problemen opzadelen. Ik kon prima mijn eigen boontjes doppen, tenminste dat dacht ik.
Dus loog ik dat het wel goed met me ging.
Volgens mij had je me door. Je was altijd al een slim en doortastend meisje geweest. (Iets wat je van je moeder had meegekregen). Ik had meteen spijt dat ik je de waarheid niet durfde te vertellen (gelukkig had je mijn faalangst niet geërfd).
We lieten het verder voor wat het was.
Je vroeg hoe het ging met je broertje, Bo.
Misschien dacht ik er net iets te lang over na, maar dat hij iedere nacht nog steeds huilend wakker werd, vertelde ik je niet. Wel zei ik dat hij elke avond naar de sterren wuifde, in de hoop dat jij dat misschien zou zien.
Aan je reactie begreep ik dat dat niet zo was.
Stilte
‘Hij mist je.’
Ik zag je oogjes rood worden.
‘Jullie waren vriendjes voor altijd.’
stilte
Je knikte.
stilte
Ik floot je lievelingsliedje.
Je lachte. 
Zo zag ik je graag. Zachtjes begon ik het voor je te zingen.
Je pakte mijn hand en neuriede met mij mee. Eerst zachtjes, daarna luider, steeds luider totdat we samen zingend door een veld vol korenbloemen dansten. Vogeltjes tjilpten, vlinders fladderden om ons heen, er was een ondergaande zon. Het was alsof we ons in een sprookje bevonden.
Ik tilde je op. Je schaterlachte. Je gezicht kwam naast de mijne. Ik voelde je adem. Ik proefde jouw geur. Ik… toen... je bracht je mond vlak naast mijn oor. Ik hield mijn adem in. Zachtjes fluisterde je: Pappa, je bent de allerliefste van de hele wereld. Ik houd van jou!

© taededraaftdoor 15- 06-2018

zaterdag 5 mei 2018

D-day

Laatst ontmoette ik een oude man. Hij vertelde mij zijn verhaal over de oorlog. Over hoe zijn vader voor zijn ogen werd geëxecuteerd. Hoe zijn moeder en zus op transport naar een kamp in Duitsland werden gezet. Dieren zet je op transport! geen mensen!
Hij bleef alleen over. Hij was pas negen. Iedere dag balanceerde hij tussen hoop en vrees. Pas jaren later ging hij op onderzoek uit. Al gauw stuitte hij op de vreselijke verhalen van de verschrikkelijke kampbordelen en de vrouwelijke kampbeulen. De rest mag je er zelf bij denken
Het was te gruwelijk voor woorden. Het moest de hel op aarde zijn geweest. Hij kon er niet meer tegen. En echt slijten deed het nooit. Degene van wie hij had gehouden, waar hij zich veilig bij had gevoeld… hij had ze nooit weer teruggezien. Een oorlog kent geen winnaars, alleen maar verliezers!
Het veranderde zijn levensvisie volkomen. Hij kreeg argwaan tegen elke vorm van autoriteit. Zelfs zijn geloof in God viel in diggelen.
Er ging geen dag voorbij of hij hoorde het harde geweerschot, rook de kruitdamp en zag zijn vader als een slappe lappenpop voor zijn ogen in elkaar zakken. En nog steeds had hij nachtmerries over hoe soldaten lachend zijn moeder en zus meenamen. Aan de rest kon en wilde hij niet denken.
En dan was er het 'mysterie' dat Hitler destijds zou zijn ontsnapt. Een complottheorie? of toch…? Het zou allemaal zo maar best eens waar kunnen zijn. Per slot van rekening was het toch één grote corrupte bende. Hij was er stellig van overtuigd: we aanbidden met z’n allen één grote leugen.
Wist je dat er zo’n 70 miljoen mensen zijn omgekomen. Er meer dan 900 concentratiekampen waren? In Auschwitz per dag 6000 mensen werden vermoord. In Auschwitz ongeveer 3000 baby’s zijn geboren. De geallieerden naar schatting ruim 3,2 miljoen ton aan bommen hebben gedropt.
Wist je overigens dat er mensen zijn die tot op de dag van vandaag de holocaust ontkennen?
Ik ben van mening dat iedereen minsten één keer in zijn leven in Auschwitz moet zijn geweest. Maar of dat ook echt iets zou veranderen? De jeugd van tegenwoordig kent D-day (operatie Overlord) uitsluitend van computergames!
En weet je, wanneer ik het nieuws en de beelden op tv zie, maakt mij dat erg kwaad en intens verdrietig. Ik had altijd het gevoel dat ik best tolerant was. Ik heb geleerd om te luisteren wanneer een ander iets zegt. Maar als die woorden haat en angst verkondigen…’ Verdomme, het gaat niet goed met deze wereld!
Ik heb ontdekt dat ook ik een duistere kant bezit. Af en toe zou ik het liefst het hart uit die mensen willen rukken die racisme een warm hart toedragen. De onverdraagzaamheid, het toenemende geweld, het individualisme, het egoïsme; de immoraliteit… het is een voedingsbodem.
Er is iets gaande. Er broeit iets. Als je het mij vraagt staan we aan de vooravond van iets zeer onheilspellends. Iets desastreus. Ik ben zo bang dat er toch weer een of andere gek opstaat. Eentje nog vele malen erger dan Hitler of Stalin. Eentje, die zijn weerga niet kent.
Je hoeft echt geen hogere wiskunde te hebben gestudeerd, echt geen profeet of helderziende te zijn, om tot de conclusie te komen dat racisme wellicht nooit zal stoppen! met alle gevolgen van dien!
Dus jonge man, verspil je leven niet, maar grijp de kansen die je krijgt. Laat je niets wijsmaken, wat anderen ook zeggen. Het leven duurt maar kort. Voor je het weet ben je zo oud als mij, en zijn je kansen verkeken, en komt de finishlijn snel in zicht. Het is nu of nooit. Het leven is te kort, om er niet alles uit te halen, wat erin zit.

© taededraaftdoor 05- 05-2018

vrijdag 13 april 2018

Rimpels


Hieperdepiep, hoeraa!
Vandaag is het weer zover. Er hangen weer slingers en ballonnen met confetti in huis. Dat betekent dat ik opnieuw een jaartje mag vergrijzen. En dat vergrijzen grijpt momenteel wel heel erg rap om zich heen. Het kent geen genade en er is geen ontsnappen aan. Uiteindelijk zullen de elementen dus toch overwinnen.
Nog even geduld en ik ben dichter bij de tachtig dan bij de twintig. De toekomst lacht mij toe, zullen we maar zeggen, want in de verte staat magere Hein al vrolijk te zwaaien met zijn zeis.
Maar als ik in de spiegel kijk, vergaat mij het lachen abrupt en raak ik volledig de kluts kwijt.
De oorzaak: rimpels met een hoofdletter R. Niet één of twee; volgens mijn dochtertje van vier zijn het er minstens zoveel als oma. Dieper kon Moa mij niet krenken. Sindsdien heb ik geen oogcontact meer gehad met mijn spiegelbeeld, en zeker niet met Moa, mijn dochtertje.  
Misschien moet ik het ook maar eerlijk opbiechten. Mijn nachtkastje puilt letterlijk uit met allerlei crèmepjes en zalfjes. De één tegen dit en de ander tegen dat, en het ene schijnt nog beter te zijn dan het andere. Ik geef kapitalen uit aan die rotzooi, maar het resultaat laat meer dan te wensen over.   
Mijn huisarts zag me laatst weer aankomen. Hij adviseerde ditmaal om eens modderbaden te gaan nemen. Op mijn vraag of dat ook echt hielp tegen rimpels, antwoordde hij: ‘Dat niet, maar dan kun je alvast wel aan de grond wennen.’ Zeker dokter, we houden de moed erin!
Een tijdje terug was de serie ‘Henrik Groen’ op tv. Zonder meer een leuke serie waar ik erg van heb genoten. Misschien kwam dat wel het meest omdat ik mij zo met de bewoners van het tehuis verbonden voelde. Vooral over hun beleving, om staande in het leven te blijven, terwijl je al met één been in het graf staat.  
Ik heb besloten mijn verjaardag dit keer niet te vieren. Ik kan het emotioneel gewoon even niet handelen. Daarom heb ik het op een lopen gezet. Ik ben gevlucht naar een waddeneiland waar ik stilletjes in alle eenzaamheid en alle rust kan wennen aan wat er mij de komende tijd boven het hoofd gaat hangen.
Niks geen taart, niks geen ballonnen of feest, niks van dat alles. Gewoon weg! In alle rust!
Onlangs las ik het volgende artikel in de krant:


‘Een medicijn tegen ouderdom is weer een stap dichterbij gekomen. Rotterdamse onderzoekers zijn er voor het eerst in geslaagd de last der jaren een beetje terúg te draaien. Na toediening van een nieuw ontwikkeld middel kregen snel verouderende muizen weer vol haar en gezondere nieren, en hadden ze opeens weer zin om meer in hun molentje te gaan hollen.’

Helaas mocht dit nieuwe middel nog niet aan mensen worden toegediend. Jammer, want het lijkt me heerlijk om ook weer met vol haar en zonder rimpels in het molentje van het leven te kunnen gaan rondhollen.  

© taededraaftdoor 14- 04-2018